7 grudnia 1949 roku w Pomona (Kalifornia) przyszedł na świat Tom Waits, amerykański wokalista, kompozytor, instrumentalista, autor tekstów, poeta i aktor.
Choć jego twórczość zaliczona jest do rocka, to w jego muzyce krzyżują się wpływy jazzu, bluesa, folku, rock and rolla i tradycyjnego popu. Waits gra na instrumentach klawiszowych, gitarze i akordeonie, występuje często z zespołem rockowym lub jazzowym. Na tle łagodnego akompaniamentu instrumentalnego wybija się bardzo charakterystyczny śpiew artysty. Piosenki Waitsa są inspirowane literackimi dokonaniami takich amerykańskich pisarzy jak Jack Kerouac czy Charles Bukowski.
Czytaj dalej →
Twórcy kryminałów uwielbiają czerpać z niekończącego się zasobu, jakim jest psychika psychopatycznych seryjnych morderców. Krzywdzeni lub krzywdzący, nieśmiali bądź przebojowi. Wymieniać można bez końca. Nic więc dziwnego, że i Gregory Funaro w swoim debiucie pokusił się o sięgnięcie do motywu seryjnego zabójcy. Jak na tym wyszedł? Tego dowiecie się z recenzji.
Dlaczego widzimy to, czego nie ma? … Czyli co ma do powiedzenia nauka na temat zjawisk paranormalnych.
Doświadczyliście kiedyś zjawisk paranormalnych? Na to pytanie „tak” odpowiada… osiemdziesiąt procent Amerykanek i Amerykanów. Jesteście przekonani, że Wasze doświadczenie było prawdziwe…? Richard Wiseman wyjaśni Wam, że niezupełnie. A jeśli jesteście sceptykami, którzy nie wierzą w duchy, wróżby i czytanie w myślach, wreszcie możecie zyskać żelazne argumentu w dyskusji – dokładnie poznacie mechanizmy ludzkiej psychiki, które ponoszą odpowiedzialność za widzenie zjaw, „prorocze” sny czy rzekome kontakty z zaświatami. A wszystko to w porywającym stylu.
Oto premiery, które od dziś wzbogacają repertuary naszych kin:
(…)Wybrałaś sobie ciekawe życie, mogłabyś zrobić tyle rzeczy, nawet nie zdajesz sobie sprawy, że zmierzasz donikąd.
Po 
Chciała żyć jak kobieta o połowę młodsza, a nie jak jakaś starucha, która zakopuje mężów niczym starożytne skarby, po czym spędza resztę życia na ich wspominaniu.
Nazwisko Bergman automatycznie przywołuje na myśl wybitnego szwedzkiego reżysera, 
Kryminał. Retro. Kryminały lubię, ale muszą tematycznie wpisywać się w moje zainteresowania. Uwielbiam Matthew Pearl’a i jego znakomite powieści Klub Dantego, Cień Poego, kocham książki Péreza-Reverte, w tym wprost idealną Szachownicę flamandzką, jestem dozgonną i bezkrytyczną wielbicielką powieści Carlosa Ruiza Zafóna, mogłabym bez końca czytać wszystko, co wyszło spod pióra Borisa Akunina. Po lekturze Magnetyzera dokładam do tej listy także Konrada Lewandowskiego, który wpisuje się w poetykę kryminałów ostatniego z wymienionych, rosyjskiego pisarza tworzącego wspaniałą serię o przygodach Erasta Fandorina.