Jean Genet – francuski literat i dramaturg. Jako pisarz wzbudza silne emocje – uważany jest jednocześnie za burzyciela i moralistę.
Jego twórczość zdradzała dużą wrażliwość społeczną, dotyczyła wykluczenia ze społeczeństwa, problemu wyobcowania i braku porozumienia. W warstwie narracyjnej odnajduje się opisy m.in. służby domowej, prostytutek, wyrzutków społecznych, złodziei. Geneta-pisarza i Geneta polityka-moralistę interesowały zagadnienia emigrantów materialnych (kwestia obozów uchodźczych Palestyńczyków) i emigrantów we własnym kraju (homoseksualiści, Czarne Pantery w USA). W opublikowanej w 1997 roku monografii Le dernier Genet (Ostatni Genet) Hadrien Laroche porównuje go do współczesnego mu filozofa Michel Foucaulta oraz do myśliciela Reformacji Erazma z Rotterdamu.
Czytaj dalej →
Grupka przypadkowych ludzi zapakowanych w zdezelowany autobus zmierza w nieznane. Nie wiedzą o sobie nic ponadto, że wszyscy zgodnie postanowili odmienić swoje życie, odciąć się od dotychczasowych obowiązków, uciec od rzeczywistości. Zamknięci na trzy miesiące w opuszczonym teatrze, będą mogli zająć się tylko sobą i swoim talentem, stworzyć literackie arcydzieło.
Teatr Powszechny w Łodzi zaprasza na sylwestrowe przedstawienia dla osób bezrobotnych – bilety na nie kosztują symboliczną złotówkę. Planowany jest także toast i poczęstunek. 
NIMB to bezpłatne internetowe czasopismo (ukazujące się również w wersji papierowej) poświęcone popularyzacji nauki. W imieniu wydawcy zapraszamy do zapoznania się z 
Życie jest ciągiem niezliczonych wyborów, człowiek co rusz staje na rozdrożu. William Paul Young zadebiutował jako autor Chaty – powieści przepełnionej duchowymi i religijnymi refleksjami na temat istoty człowieczeństwa, kondycji natury ludzkiej, miejsca i roli Boga w pełnym cierpień życiu. Tematyka Rozdroży oscyluje wokół podobnych kwestii i w pewnym sensie dopełnia obrazu Boga i człowieka, jaki zaprezentował Young w poprzedniej powieści. Tym razem autor koncentruje się na duchowej przemianie i moralnym uzdrowieniu człowieka, który dokonując w życiu złych wyborów oddala się od Boga, krzywdzi swoich bliskich, a co za tym idzie – także samego siebie.
Gabriel Garcia Marquez powiedział kiedyś, że głównym celem jego twórczości jest zatarcie linii demarkacyjnej między tym, co realne, a tym, co fantastyczne. Wcześniej jednak podobne założenie sformułował inny pisarz – Alejo Carpentier – który we wstępie do powieści Królestwo z tego świata zawarł manifest artystyczny, wprowadzając do literatury pojęcie amerykańskiej rzeczywistości cudownej.
Wreszcie udało mi się wziąć do rąk Lokatorkę Wildfell Hall, powieść Anne Brontë, autorki świetnej 
Urodził się 9 czerwca 1963 roku, o ósmej czterdzieści cztery rano w Owensboro. Samotnik i outsider zakochany w rock’n’rollu i marzący o sławie muzyka, którą zdobyć miał dzięki swej kapeli The Kids. Mężczyzna o specyficznym humorze, którego jednym z podstawowych rekwizytów przy robieniu żartów jest pierdząca poduszeczka. Wreszcie aktor, którego pierwszym zadaniem aktorskim była rola nastolatka w Koszmarze z ulicy Wiązów. Nastolatka, który szybko ginie… Jeśli ten opis nic Ci nie mówi, to książka Johnny Depp. To tylko iluzja Denisa Meikle’a to lektura idealna dla Ciebie, drogi Czytelniku. A jeśli jesteś zapalonym fanem aktorskiego talentu Johnny’ego Deppa, to zapewne nie będzie dla Ciebie nic lepszego, niż zagłębić się w opowieść o życiu i aktorskich dokonaniach Johna Christophera Deppa II raz jeszcze.
Subkultura hipsterów. Od nowoczesnej etyki do ponowoczesnej estetyki to kolejna poruszająca tematykę współczesnych zjawisk społecznych i kulturowych książka, która ukazała się w ostatnim czasie nakładem Wydawnictwa Naukowego Katedra. Jednocześnie jest to pierwsza polska publikacja poświęcona w całości subkulturze hipsterów. Jej autorką jest Aleksandra Litorowicz, kulturoznawczyni.
Nieraz zadaję sobie pytanie, czy pewne wspomnienia są naprawdę moje własne, czy nie są to może opowieści dotyczące wydarzeń, których byłem nieświadomym aktorem, przekazane mi później przez uczestników owych wypadków, o ile oni sami nie powtarzali historii zasłyszanych od innych, pisze w Małym pamiętniku, José de Sousa Saramago, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury z 1998 roku. Są to zapiski 84-letniego pisarza, w których wraca on do miejsc swego dzieciństwa, do przygód z tamtego okresu, które okrasza nie tylko nostalgią krajobrazu, ironią, bliskimi mu osobami czy wczesnym zainteresowaniem literaturą, ale i pikanterią seksualnych doświadczeń. Mały pamiętnik zdaje się być zatem lekturą wartościową, po części ze względu na treści autobiograficzne, mądrą z uwagi na zaawansowany wiek doświadczonego autora oraz ciekawą z powodu możliwości drzemiących w nobliście. Czy taką jest w rzeczywistości?