Zapraszamy do zapoznania się z kinowymi premierami tego tygodnia!
Dziennik zakrapiany rumem (od 30 grudnia 2011)
Johnny Depp, niezapomniany pirat z Karaibów, utalentowany odtwórca zarówno ról dramatycznych jak i komediowych oraz mistrz niezwykłych transformacji w filmach Tima Burtona, znów odwiedza Karaiby – tym razem w komediowej ekranizacji powieści swojego ulubionego pisarza, Huntera S. Thompsona.
Co byś zrobił gdybyś miał przed sobą całą wieczność? Oczywiście jeśli jesteś w stanie za nią zapłacić…
Wyścig z czasem to film science fiction w reżyserii Andrew Niccola, mającego na koncie takie obrazy jak Gattaca – szok przyszłości czy Pan życia i śmierci. Sam reżyser mówił o tym filmie, że jest to „dziecko Gattacki„…
W odległej przyszłości ludzie, w końcu odkryli jak stać się nieśmiertelnymi, co zmieniło dotychczasowy porządek świata. Od tej chwili czas stał się obowiązująca walutą, a każdy kto skończy 25 lat, nie zmienia się, mimo upływających lat.
Tadeusz Trepkowski urodził się 1 stycznia 1914 w Warszawie. Był polskim artystą plakatu, jednym z twórców polskiej szkoły plakatu.
Był samoukiem, uczęszczał jedynie przez kilka miesięcy do Miejskiej Szkoły Sztuk Zdobniczych.
Pierwszy projekt wykonał w wieku 16 lat. W roku 1933 otrzymał nagrodę w konkursie na plakat dla PKO, w 1935 – za plakat dla browaru Tychy, w 1937 – Grand Prix na Międzynarodowej Wystawie w Paryżu za plakat („Ostrożnie”).
Trepkowski wykonywał plakaty polityczne, społeczne, BHP, oraz plakaty filmowe min. do filmu Ostatni etap Wandy Jakubowskiej, sportowe (Warszawa – 1952), imprezowe (Festiwal sztuk radzieckich – 1949), (Ogólnopolska wystawa plastyki – 1951), (Targi Poznańskie – 1954), (II Festiwal Muzyki Polskiej – 1954). Zajmował się też wystawiennictwem i grafiką prasową.
Środowiskiem naturalnym osób przybierających kształt wilka jest szkoła średnia. Prawda znana i powszechnie lubiana. Na szczęście nie przez wszystkich. Nie oznacza to jednak, że czytelnicy stroniący od nowego wizerunku wilkołaków są pozostawieni samym sobie. Pomocną dłoń wyciąga do nich Stephen King, a właściwie wydawnictwo Prószyński i S-ka, które nie tak dawno wznowiło Rok wilkołaka. Zacznijmy jednak od początku.
Jest Pan eksperymentem Stwórcy Wszechświata. Jest Pan w całym wszechświecie jedyną istotą wyposażoną w wolną wolę. (…) Wszyscy inni są robotami, maszynami. (…) Jedynym ich zadaniem jest prowokować Pana na tysiące możliwych sposobów, żeby Stwórca Wszechświata mógł obserwować Pańskie reakcje. Uczucia i rozumu mają nie więcej niż szafkowy zegar.
Stwórca Wszechświata chciałby obecnie przeprosić nie tylko za kapryśne i natarczywe towarzystwo, na jakie był Pan narażony w czasie trwania eksperymentu, lecz również za brud i smród na samej planecie. Stwórca tak zaprogramował roboty, żeby nadużywały jej przez miliony lat, żeby przypominała trujący, zgliwiały ser, kiedy Pan się tam znajdzie.
Zjawiskowa Marlene Dietrich (właśc. Marie Magdalene Dietrich), niemiecka aktorka i piosenkarka, ikona kina, urodziła się 27 grudnia 1901 roku.
Pierwsze role zagrała już w latach 20., jednak dopiero film Błękitny anioł z 1930 roku przyniósł jej międzynarodowy rozgłos. Największe sukcesy filmowe osiągała w latach 1930-35, kiedy współpracowała z austriackim reżyserem Josephem von Sternbergiem. Podczas II wojny światowej opowiedziała się przeciw III Rzeszy Niemieckiej, występując na frontach dla amerykańskich żołnierzy. W kolejnych dekadach skupiła się na karierze estradowej.
W pierwszej połowie listopada 2010 roku, nakładem wydawnictwa Prószyński i S – ka, ukazało się długo wyczekiwane wznowienie Listów J. R. R. Tolkiena, klasycznego twórcy i mistrza literatury fantasy, autora takich nieśmiertelnych dzieł jak Hobbit, czyli tam i z powrotem, Władca Pierścieni czy Silmarillion.
W zasadzie chyba żadnego z wielbicieli Tolkiena nie trzeba specjalnie zachęcać do lektury jego listów. Są one wszak kopalnią wiedzy nie tylko o samym Mistrzu, o tym, jakim prywatnie był człowiekiem, ale także o świecie, który z taką pieczołowitością i pasją stworzył dla swoich bohaterów. Warto jednak napisać kilka słów o tym konkretnym wydaniu jego prywatnej korespondencji.
Teorie spiskowe. Co jakiś czas słyszymy to hasło, przy okazji co dramatyczniejszych wydarzeń na światowej scenie, czy to politycznej, czy społecznej, czy wreszcie w odniesieniu do historii. Działania jednostki lub grupy ludzi mające na celu wpojenie do opinii publicznej zafałszowanej prawdy o danym wydarzeniu czy sytuacji, aby osiągnąć swój osobisty cel. Manipulacja, manewrowanie każdym człowiekiem na świecie, kreowanie zrozumienia zaistniałych sytuacji w taki sposób, aby było to zgodne z zamierzeniami i planami autorów spisku. Czy jest to możliwe. Aby na globalną skalę przeprowadzić takie działania? Co należy zastosować? Na pewno efekt synergii. Poza tym synchronizm, konsekwencję, bezlitosne trzymanie się planu…
Na pewno są gdzieś jeszcze ludzie, którzy Świata Dysku nie znają. Zdarzają się tacy. Moralnym obowiązkiem każdego czytelnika Pratchetta powinno być w takim momencie wskazanie takim zabłąkanym duszom książki, od której mogłyby zacząć. A jest w czym przebierać – dorobek pisarza to kilkadziesiąt pozycji. Przy wyważonym poziomie poszczególnych części oraz braku ścisłej kolejności chronologicznej całego cyklu, może to sprawiać problemy z wyborem nawet fanatykom świata postawionego na żółwiu. Gdyby mnie zapytano – która? – odpowiedziałbym bez zawahania, że Pomniejsze bóstwa.
Pomniejsze bóstwa to szczęśliwie trzynasta powieść z Świata Dysku. Będąc swoistym stand-alone cyklu, nie wiąże się bezpośrednio z wątkami postaci-ikon uniwersum Pratchetta, ani nawet nie rozgrywa w Ankh Morpork.
Lars Ulrich, znakomity perkusista, jeden z założycieli zespołu Metallica, urodził się 26 grudnia 1963 w Gentofte, w Danii. Jest synem znanego duńskiego tenisisty, Torbena Ulricha. Wbrew oczekiwaniom ojca nie został tenisistą, ale zaczął grać na perkusji.
W wieku dziewięciu lat pierwszy raz trafił na koncert rockowy. Jego ojciec wybierał się z przyjacielem na występ Deep Purple. Kolega odwołał wyjście w ostatniej chwili, więc Torben Urlich wziął ze sobą syna, w ten sposób odkrywając przed nim świat rocka. Urzekła go nie tylko muzyka. Spodobało mu się też, gdy Ritchie Blackmore cisnął gitarą o scenę. Oprócz Deep Purple jeszcze w dzieciństwie fascynowały go zespoły: Black Sabbath, Thin Lizzy, Kiss, Status Quo, Uriah Heep. Później przyszło zauroczenie Nową Falą Brytyjskiego Heavy Metalu.
