Zapraszamy do lektury rozmowy z Ewą Bauer, która debiutowała jako pisarka w 2011 roku powieścią W nadziei na lepsze jutro.
Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z kinowymi premierami najbliższego tygodnia – będzie w czym wybierać; są tu i wielkie hity, i filmy dla wymagających.
Dariusz Domagalski oddaje do rąk czytelnika zbiór opowiadań z Krzyżakami w tle, dowodząc, że temat ten nie został wcale wyczerpany. Jego książka to spora porcja historii, przyprawiona filozofią i niemałą dozą fantastyki. Dzięki temu czytelnik nie otrzymuje odgrzanego kotleta, ale pyszne, przyozdobione pietruszką, pełnowartościowe danie, podane w sposób niezwykle estetyczny – choć różowawy. Jak ja nie cierpię różowego.
W książce znajdziemy sześć opowiadań różnej długości, dziejących się w różnych okresach walki z Zakonem. Autor zadbał także o słowniczek, dzięki czemu osoby nieznające co poniektórych określeń będą mogły poszerzyć swą wiedzę. W słowniczku nie zabraknie graficznego odwzorowania Drzewa Życia, co pozwoli odnaleźć na nim miejsca postaci występujących w książce. Jest też Dramatis Personae, z którego dowiecie się więcej o poszczególnych bohaterach opowiadań. Nie zabraknie bibliografii gdyby ktoś miał ochotę sięgnąć do źródeł. Autor zadbał zatem o czytelnika kompleksowo.
Eva Hornung to australijska pisarka. Jej powieść Chłopies zyskała uznanie wielu krytyków, została wyróżniona w 2010 r. Literacką Nagrodą Prezesa Rady Ministrów w Australii i przetłumaczona na 16 języków.
Akcja powieści rozgrywa się we współczesnej Moskwie. Romoczka, czteroletni chłopiec, podczas srogiej zimy zostaje opuszczony przez matkę i wuja. W poszukiwaniu jedzenia i ciepłego kąta, kierując się instynktem, podąża za trzema psami do ich schronienia – opuszczonej piwnicy pod starym, zrujnowanym kościołem. Od tej pory Romoczka żyje razem z nimi, traktując ich jak swą rodzinę. Żywi się mlekiem suki Mamoczki oraz tym, co wspólnie ze swymi psimi braćmi i siostrami upolują.
W zeszły piątek w naszych księgarniach pojawił się drugi tom cyklu Doliny mroku Magdaleny Salik. Z tej okazji Agencja Wydawnicza RUNA umieściła na swojej stronie fragment jej najnowszej powieści – Runy Hordów. Serdecznie zapraszamy do lektury!
O niewielu pisarzach mogę powiedzieć, że – jeśli nawet z braku pieniędzy w studenckiej kiesie nie kupuję – przynajmniej czytam w ciemno wszystko, co z ich twórczości ukazuje się na rodzimym rynku wydawniczym. Do takich właśnie autorów zalicza się Orson Scott Card.
Tropiciel, pierwsza część nowego cyklu skierowanego (jak mi się przynajmniej wydaje) do młodzieży, tylko upewnia mnie w przekonaniu, że Card jak nikt potrafi łączyć fantasy i science fiction w coś świeżego i niepowtarzalnego.
Dwutorowość narracji i akcji widoczne są już w samej konstrukcji rozdziałów – na początku każdego z nich znajdują się krótkie fragmenty dotyczące podróży w przestrzeni kosmicznej, a wydarzenia rozgrywają się na pokładzie statku, unoszącego w nieznane Rama Odyna, komputery pokładowe i Zbędnych. W miarę jak przewracamy kolejne strony, związek podróży Rama i epizodów z przestrzeni kosmicznej z planetą Arkadią, na której osadzona jest większa część opowieści, staje się coraz bardziej zrozumiały.
To już potwierdzone – Harrison Ford, niezapomniany Indiana Jones wcieli się w postać pułkownika Hyruma Graffa, jednego z nauczycieli Ednera Wiggina z bestsellerowej powieści Orsona Scotta Carda.
Względny pokój trwa już od dwustu lat. Cały kontynent został podbity przez ludzi, i ich Imperium rządzi niepodzielnie i nieprzerwanie. Stare rasy – Danu, krasnoludy, elfy – z którymi ludzie wygrali wojnę nie tylko o obszary do zamieszkania, lecz również o przeżycie całego gatunku, po swojej porażce zostały niemal doszczętnie wymordowane, a ich niedobitki stały się niewolnikami. Jako oznaki poddaństwa Danu noszą żelazne obroże na szyjach, a krasnoludy drewniane tabliczki. Ludzie pokonali przeciwników, bo potrafili odejść od zwyczajów i tradycji, dostosowując się do nowych warunków. Umiejętność adaptacji okazała się elementem decydującym i pozwoliła im z łatwością wykorzystać słabości starych ras. Wzajemna nienawiść osiągnęła swoje apogeum i nawet po zakończonej wojnie ludzie pokazują wielką niechęć do podbitych narodów, natomiast niedobitki pozostałych, żyjąc w kajdanach mają nadzieję, że być może kiedyś uda im się odzyskać dawną świetność.
Trochę przyszło nam poczekać na trzecią część Apostołów. Inny producent, nowe technologie, sporo zmian — czy to wszystko wyszło serii i grze na dobre?
Studio Akella, twórca Apostołów, przenosi nas w trójwymiarowy świat, w którym przyjdzie nam dowodzić armiami trzech różnych nacji: Imperium, Legionu Potępionych oraz Elfiego Przymierza. Każda z nich ma własną kampanię, których fabuły rozgrywane w kolejności zaplanowanej przez twórców tworzą spójną całość. I tutaj od razu powiem, że tak nudnej, sztampowej i oklepanej historii dawno nie widziałem.
Dziennik zakrapiany rumem jest adaptacją znanej i cenionej na świecie powieści The Rum Diary, Huntera S. Thompsona. W filmie w Paula Kempa wcielił się Johnny Depp, mający już na swoim artystycznym koncie udział w podobnej produkcji – Las Vegas Parano z 1998 roku (oparta jest ona również na powieści Thompsona). Akcja rozgrywa się na słonecznej wyspie Portoryko, w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku, które były dla tej wyspy swoistym momentem przełomowym – był to czas społecznych niepokojów, strajków i bójek, a jednocześnie okres przyjęcia konstytucji, która dawała Portoryko znaczną autonomię względem USA.