Aretha Franklin przyszła na świat 25 marca 1942 roku w Memphis. Jej wyjątkowy talent sprawił, że piosenkarka zwana jest Królową Soulu.
Swym głębokim, ciepłym głosem i zdolnością interpretacji znacznie zwiększyła popularność gatunku soul. Artystka śpiewała też w innych stylach, począwszy od tanecznego popu, gospel do wokalnego jazzu. W roku 1987 Aretha Franklin została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame, gdzie była pierwszą kobietą, a jej piosenka Respect jest numerem 5 na liście 500 utworów wszech czasów magazynu Rolling Stone. W zestawieniu 100 najlepszych wokalistów i wokalistek wszech czasów sporządzonym przez magazyn Rolling Stone zajęła 1 miejsce. Występowała na dwóch prezydenckich inauguracjach, w 2005 roku otrzymała Presidential Medal of Freedom – najwyższe amerykańskie odznaczenie narodowe. Jest zdobywczynią aż 18 nagród Grammy.
Czytaj dalej →
Hans Fallada to pseudonim literacki Rudolfa Ditzena, jednego z najbardziej znanych niemieckich pisarzy XX wieku, dziś niestety nieco zapomnianego. I wielka szkoda, bo choć autor to wielce kontrowersyjny, a jego życie naznaczyły swoim piętnem nieudana próba samobójcza, alkoholizm, morfinizm, epizody więzienne i psychiatryczne, stworzył również znakomite powieści, które dziś określa się mianem kultowych – i nie jest to nadużycie. Wystarczy wspomnieć choćby rewelacyjną, poruszającą książkę Każdy umiera w samotności, stanowiącą pierwszą niemiecką powieść rozrachunkową z nazizmem oraz nie bez kozery okrzykniętą bestsellerem, porażająco aktualną nawet po 80 latach – Co dalej, szary człowieku?
Franciszek Fiszer to niezwykła postać związana z dwudziestoleciem międzywojennym. Polski filozof, który nie napisał ani jednej książki (m. in. z tego powodu zwano go Sokratesem Warszawy) erudyta, postać ze środowiska kabaretu oraz kręgów artystyczno-literackich. Przyjaźnił się z wieloma znanymi literatami i filozofami. Został zapamiętany dzięki licznym anegdotom, powiedzeniom i żartom stworzonym przez niego i o nim. Uważa się też, że Fiszer był pierwowzorem postaci Pana Kleksa.
Sir Elton Hercules John tak naprawdę urodził się jako Reginald Kenneth Dwight, zmienił jednak nazwisko. Dziś znany jest właśnie jako Elton John, brytyjski piosenkarz, kompozytor i pianista. Początkowo był związany z gatunkami rock and roll i rock psychodeliczny, później ewoluujący w kierunku muzyki środka, soft rocka, stał się w końcu wykonawcą współczesnej muzyki pop.
Czy w świecie wszechobecnej kontroli, istnieje szansa na bunt? Czy pozbawione wolności społeczeństwo, w końcu ją odzyska? Przędza to książka, która mówi o buncie, o chęci zmian i dokonaniu niemożliwego. Tylko czy młodej Adelice uda się pokonać Gildię?
Paradise Kiss to pięciotomowa manga, której autorką jest Ai Yazawa. Jest to przewrotna historia o losach młodej dziewczyny, która spotyka na swej drodze cztery nietuzinkowe osoby, dzięki którym wkroczy w inny obszar życia – zgoła odmienny od tego, do którego przywykła.
Sidonie-Gabrielle Colette, jedna z najbarwniejszych postaci francuskiej bohemy, zasłynęła przede wszystkim jako autorka cyklu powieści o Klaudynie. Niedawno zapytano mnie, czy wspomniana postać jest żeńskim odpowiednikiem Mikołajka, bohatera książek przeznaczonych dla dzieci. Biorąc pod uwagę silnie zarysowany pierwiastek erotyczny, proza Colette powinna znaleźć się możliwie jak najdalej od działu z literaturą dla najmłodszych. Dlatego też na wstępie pozwolę sobie ostrzec tych, którzy do tej pory nie mieli styczności z Klaudyną: poświęcone jej powieści zdecydowanie nie nadają się na prezent dla dorastających dziewcząt.
Europa, początek XIX wieku. Na kontynencie cesarz Napoleon zaprowadza nowy porządek, krocząc od zwycięstwa do zwycięstwa, zaś w starej, dobrej Anglii, w hrabstwie York, w każdą trzecią środę miesiąca zbiera się szacowne towarzystwo magów. Jego członkowie są dżentelmenami, więc nie parają się praktykowaniem magii, lecz zadowalają się studiowaniem magicznych ksiąg. Ich niepokój wzbudza wieść o niejakim Gilbercie Norrellu, który nie dość, że magię praktykuje, to jeszcze zgromadził w swej bibliotece imponujący magiczny księgozbiór – nie lada gratka dla każdego szanującego się maga.
Twórczość Erica-Emmanuela Schmitta budzi we mnie ambiwalentne emocje i wciąż zaskakuje – nie zawsze pozytywnie. Ledwie zdążyłam się zachwycić Moim życiem z Mozartem i wzruszyć Ewangelią według Piłata, nastąpiło potężne rozczarowanie Trucicielką, które to uczucie z kolei w pewnym stopniu zniwelowały całkiem zadowalające Małe zbrodnie małżeńskie. Poziom utworów Schmitta jest dramatycznie nierówny, do każdego jednak podchodzę przepełniona nadzieją, że uda mu się wznieść ponad pretensjonalne quasi-coelhowskie wynurzenia i ponownie mnie zachwycić, poruszyć, wstrząsnąć. Dlatego też z niemałymi obawami, ale i cichą nadzieją zabrałam się za lekturę Intrygantek.
Ballada o wzgardliwym wisielcu oraz dwie gawędy styczniowe jest książką niezwykłą – wznawiana co jakiś czas, zekranizowana, napisana przepiękną polszczyzną, arcyciekawa, a mimo to nadal prawie nieznana. Nikt mi o niej na studiach słowem nie wspomniał… W styczniu tego roku została ponownie wydana przez wydawnictwo Zysk i S-ka z okazji 150 rocznicy wybuchu powstania styczniowego. Na wstępie w oczy rzuciła mi się przede wszystkim piękna okładka, na której wykorzystano zdjęcia i grafiki pochodzące ze zbiorów Biblioteki Narodowej.