Zamieszczono
przez
Zdarza się, że Dzień Kobiet zostaje sprowadzony do kwiatów, komplementów i prezentów, a przecież kompletnie nie o to tu chodzi. Zastanawiam się czasem, czy wynika to z niewiedzy, czy ze złej woli? Pewnie w różnych sytuacjach z tego i z tego. Nie brakuje wszak ludzi nieświadomych tego, co naprawdę upamiętnia Dzień Kobiet. Nie brak też – niestety – osób przeciwnych równouprawnieniu płci, które nie chcą świętować tego dnia zgodnie z intencjami jego inicjatorek i inicjatorów. Osoby te najchętniej znów widziałyby kobiety w roli, eufemistycznie rzecz ujmując, uległych, podporządkowanych „ozdób” i „wiernych towarzyszek mężczyzny”. Cóż, ich niedoczekanie – mam nadzieję.

W Dniu Kobiet, Międzynarodowym Dniu Kobiet, nie chodzi więc bynajmniej o kwiaty, uśmiechy i wyrękę w zmywaniu naczyń, nie chodzi o podkreślanie zalet kobiecości i stawianie kobiet na piedestał. Chodzi o coś znacznie, znacznie więcej, o coś, dzięki czemu mam możliwość pisać teraz te słowa.

Czytaj dalej →

Zamieszczono
przez
Emilia Padoł wzięła na warsztat życiorysy dwunastu największych gwiazd filmu i teatru okresu Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej. Fakty odgrywają tu jednak drugorzędną rolę. Książka Damy PRL-u jest bowiem zbiorem impresji, wspomnień i prób uchwycenia fenomenu każdej z nich. Autorka, decydując się na jej napisanie, zwróciła tożsamość ofiarom niezwykle sugestywnych kreacji wizerunkowych.

Czytaj dalej →

Zamieszczono
przez

Przez ostatnie trzy tygodnie jedynie przyglądałam się z boku zamieszaniu i emocjom, jakie wywoływała w czytelnikach i/lub widzach ekranizacja powieści Ellen James Pięćdziesiąt twarzy Greya. W dzień premiery nie chciałam iść, w końcu z piątkiem trzynastego lepiej nie zadzierać, a dzień po premierze było jeszcze gorzej, gdyż wypadał dzień św. Walentego. Kiedy jednak opadł kurz po internetowych sporach, wymianach zdań i wrażeń, uznałam, że najwyższa pora, żebym i ja obejrzała film, który miał być najbardziej kontrowersyjną i najbardziej oczekiwaną premierą Anno Domini 2015. Wybrałam seans tuż po zakończonych feriach zimowych, licząc na ograniczoną ilość widowni i się nie zawiodłam. Pierwsze wrażenie było dobre: kiedy zgasły światła, rozległy się pierwsze takty piosenki I Put A Spell On You Annie Lennox, która otwiera całą ścieżkę dźwiękową Pięćdziesięciu twarzy Greya.

Czytaj dalej →

Zamieszczono
przez
Antropomorfizacja bajek? Przy tym zezwierzęceniu człowieka?

Stanisław Jerzy Lec został zapamiętany jako błyskotliwy, przewrotny poeta, satyryk i aforysta. Był prawdziwym mistrzem paradoksu, wieloznacznej ironii, metaforycznego skrótu i gier słownych wytrącających umysły odbiorczyń i odbiorców z utartych schematów myślowych. Sięgając po formułę odwołującą się do starożytnych greckich i rzymskich sentencji czy do francuskich mistrzów maksymy, posługując się ostrym dowcipem, kalamburem, skrótem myślowym, Lec budował ze słów wyjątkowo trafny komentarz do współczesnych zjawisk społecznych, a jego utwory, dzięki wielkiej ekspresji lirycznej i jednoczesnej lapidarności mają egzystencjalny wymiar. Istotny wpływ na jego twórczość miała też literatura żydowska z jej pełnymi humoru przypowieściami, bajkami i parabolami. Był autorem m.in. tomów aforyzmów „Myśli nieuczesane” (1957) i „Myśli nieuczesane nowe” (1964), tłumaczonych na wiele języków.

Czytaj dalej →

Zamieszczono
przez
Andrzej Witold Wajda – polski reżyser filmowy i teatralny, współtwórca polskiej szkoły filmowej – urodził się 6 marca 1926 w Suwałkach. Laureat honorowego Oscara (2000), kawaler Orderu Orła Białego (2011).

Jest uważany za czołowego przedstawiciela kina polskiego oraz jednego z twórców polskiej szkoły filmowej. Twórczość artystyczna Andrzeja Wajdy ma charakter kina autorskiego o dużej różnorodności, która czerpie z malarstwa i literatury polskiej oraz polskiej i europejskiej tradycji kulturowej. Stworzył on wiele filmowych adaptacji dzieł literackich i obrazów o tematyce współczesnej, jak również kameralnych dramatów psychologicznych.

Czytaj dalej →

Zamieszczono
przez
Michał Anioł, Michelangelo Buonarroti – wśród nazwisk artystów na przestrzeni wieków to należy do najbardziej znanych – i nie bez przyczyny. Michał Anioł to wybitny włoski malarz, rzeźbiarz, poeta i architekt epoki Odrodzenia.

Jest, między innymi, autorem fresków w Kaplicy Sykstyńskiej. Wśród jego rzeźb najbardziej znane są Pietà i Dawid. Z dzieł architektonicznych – projekt kopuły bazyliki świętego Piotra. Jego działalność artystyczna jest związana z Bolonią, Florencją a przede wszystkim z Rzymem, gdzie twórczość artysty objęta została mecenatem papieskim. Kształcił się we florenckim warsztacie malarza Domenico Ghirlandaio, a w dziedzinie rzeźby w pracowni Bertolda di Giovanniego. Jednak – wbrew obiegowym opiniom – to nie Michał Anioł zaprojektował mundury Watykańskiej Gwardii Szwajcarskiej.

Czytaj dalej →

Zamieszczono
przez
Jego życie jest doskonałym materiałem na pierwszorzędną powieść. O osiągniętym sukcesie zadecydowały m.in. upór i talent oraz zaangażowanie i powaga, z jaką traktuje swoją pracę. Jest twórcą wybitnym, rozpoznawalnym na całym świecie, do czego bez wątpienia przyczyniła się literacka Nagroda Nobla, jaką otrzymał w 2010 roku. Jorge Mario Pedro Vargas Llosa, bo o nim mowa, fascynuje swoich czytelników nie tylko za sprawą własnej twórczości, ale i nieprzeciętnej biografii. Tomasz Pindel, pracownik Instytutu Książki i były wykładowca Katedry Ameryki Łacińskiej UJ oraz tłumacz literatury hiszpańskojęzycznej, zdecydował się poświęcić właśnie tej postaci swoją najnowszą książkę. Biografia. Mario Vargas Llosa, wydana w listopadzie 2014 roku, to próba opisania relacji między życiem Peruwiańczyka a jego twórczością. Czy zamiar autora został osiągnięty? A jeśli tak, to z jakim efektem?

Czytaj dalej →

Zamieszczono
przez
Julian Przyboś – polski poeta, eseista i tłumacz. Był jednym z najwybitniejszych poetów Awangardy Krakowskiej. Określił rolę poety jako aktywnego robotnika, dla którego rzemiosłem jest słowo. Paweł Dybel (autor opracowania Między słowami ku światłu – Julian Przyboś) pisze:

Twórczość Przybosia jak żadna inna zrewolucjonizowała potoczne wyobrażenia o poetyckości, narzuciła nowe formy wyrazu, obrazowania. Do Przybosia – w sensie negatywnym lub pozytywnym – odwoływały się wszystkie późniejsze prądy pokoleniowe w dwudziestoleciu. Bez znajomości twórczości autora Równania serca zrozumienie tego wszystkiego, co nastąpiło w naszej poezji, będzie zawsze niepełne.

Czytaj dalej →